هفته نامه امانت قدیمی ترین هفته نامه استان است که ۱۶ سال است منتشر میشود.

خوشبختانه جناب اسلامی صاحب امتیاز امانت هماهنگی کردند تا از این به بعد بار مسئولیت نشریه بر عهده ما باشد و ما نیز سعی خواهیم کرد از عهده این مسئولیت براییم.

حتما به کمک دوستان و اهالی منطق و فکر نیاز داریم. علی الخصوص می خواهیم بش زبان ترکی مان را تقویت کنیم و اگر دوستان در این زمینه بتوانند ما را کمک کنند خیلی خوشحال میشویم.

ديروز مطلب دوست خوبم سجاد دين پرست را در وبلاگ مرحوم خواندم.مصاحبه وي با آقاي جعفري با تيتر خوب و محتوايي که نشان دهنده علاقه شخصي وي به حاج بيت ا... جعفري بود برايم جالب بود.

اگرچه قصد داشتم محتواي مطالبم را همچنان علمي و تخصصي نگه دارم ولي برخي حاشيه ها بنده را بر آن داشت تا مطالبي چند در اين باره بنويسم.

با خودم فکر مي کردم آيا مي توان با آن جسارتي که آقاي بيت ا... جعفري اشاره کرده اند از احمدي نژاد حمايت کرد.دلايلي وجود داشت که اين نوع دفاع منطقي است به همين خاطر از همين جا شروع مي کنم.

1-در کشورهاي توسعه يافته هم اکنون نرخ سود بانکي حدود 4 درصد يا کمي بيشتر و کمتر است.با يکي از دوستان آشنا به علم اقتصاد که صحبت مي کردم ، گفتم آيا با اين نرخ بانک ها سود آوري هم دارند؟ او گفت: اين اشتباه است که سود آوري بانک به جاي سرمايه گذاري اقتصادي با تکيه بر نرخ بهره بانکي باشد.با هزار دليل و منطقي که ايشان آورد بنده به اين نتيجه رسيدم بزرگترين جسارت تاريخ بانکداري اسلامي ما را احمدي نژاد و مجلس هفتم به خرج دادند که از شيشه کردن خون مردم در سودهاي سرسام آور کاسته و نرخ سود را هم اکنون از 27 و حتي 30 درصد به 12 درصد رسانده اند.

2- مصاحبه آقاي رمضان زاده سخنگوي دولت سابق را تقريبا يکي دو هفته بعد از شروع سهميه بندي بنزين خواندم  و از قضا آن مصاحبه بسيار هم مطرح شد.ايشان گفته بودند که دولت سابق حود 2 سال تلاش کرد تا سهميه بندي را آغاز کند ولي از عواقب آن واهمه کرد.جسارت احمدي نژاد در به جان خريدن تمام فشارهاي سهميه بندي خود جسارتي بود که شايد از همه نتوان انتظار درک آن را داشت ليکن خواص با حساب بسيار ساده و سر انگشتي مي توانند به نتايج آن واقف گردند.

3-سياست خارجي احمدي نژاد را فقط بايد با لفظ بي نظير قلمداد کرد.سياستي مبتني بر شهامت ، صراحت و درايت.همه افراد بي طرف و صاحب نظر مي دانند که هم اکنون افکار عمومي چه در جهان عرب و چه در شرق آسيا، علي الخصوص کشورهاي اسلامي آن منطقه و حتي در اکثر نقاط جهان به چه اندازه وي را محبوب ميدانند.

در دوره رياست جمهوري او براي اولين بار حضور يک رييس جمهور در اجلاس سالانه مجمع عمومي در نيويورک بيشتر از هر موضوع خبري تاثيرگذار شد.براي اولين بار در دوره او سفر رييس جمهور روسيه به ايران محقق شد ، براي اولين بار رييس جمهور ايران به اجلاس سران کشورهاي خليج فارس رفت که علت به وجود آمدن شوراي همکاري تقابل در برابر ايران بود و با اين حساب منشا اين تقابل را از بين برد و در نهايت بالاخره با سياست مدبرانه خارجي موضوع هسته اي ايران را به جايي رساند که بالاخره معلوم شد که(کي به کي است!) با اين حساب کاملا به حاج بيت ا... جعفري حق مي دهم از رييس جمهوري دفاع کند که نه تنها مردمي و برخاسته از ساده ترين سطح زندگي مردم بود بلکه به همان صورت ماند.

به ايشان حق مي دهم از کسي دفاع کند که بالاخره دولت را نه در حرف بلکه در عمل تکان داد تا هم در سفرهاي استاني و هم ساير اوقات به دل مردم برود.

او توانست شاخص هاي اقتصادي را به اعتراف بانک جهاني بهبود بخشد ، سياست خارجي را متحول کند،براي ايران متحداني در دور دست فراهم کند و درست در خود قاره آمريکا که منطقه نفوذ استراتژيک ايالات متحده است متحديني فراهم نمايد.

شايد سوال هاي بسيلري وجود داشته باشد مثل اين سوال که چرا در دوران حکومت نئومحافظه کاران دستگاه هاي امنيتي آمريکا به صورت دسته جمعي اعلام کردند که برنامه هسته اي ايران ، صلح آميز است؟براي اين موضوع توجه به چند مورد ضروري است:

1- عدم اعلام اينکه صدام در آخرين سال حکومتش هيچ جنگ افزار کشتار جمعي ندارد موضوعي بود که صلاحيت بين المللي ، اطلاعاتي همين سازمان را زير سوال برد.کالين پاور وزير خارجه سابق ايالات متحده در آن جلسه معروف شوراي امنيت به صراحت از وجود چنين سلاحهايي گفت و به واقع گزارشي که گفته مي شد سازمانهاي امنيتي ايالات متحده تهيه کرده بودند را تاييد نمود.ليکن هم اکنون اگر اين گزارش بار ديگر به صورت دروغ انتشار مي يافت نشان مي داد که اين کشور هيچ اطلاعي در باره برنامه هسته اي ايران ندارد.

به عبارت ديگر در اين کشور با انتشار اين گزارش منافع ملي به منافع حزبي ترجيح داده شد تا هر چند آبروي بوش با اعلام غير نظامي بودن فعاليت هاي ايران خدشه دار شود ولي در سطح بين النللي منافع بلند مدت آمريکا که با حماقت هاي نو محافظه کاران خدشه دار شده بيش از گذشته آسيب نبيند.

2- ديپلماسي فعال ايران که از سوي رهبري فرزانه ،هدايت مي شود به سمتي پيش رفت که اولا هيچ عدولي از اصول و ارزش ها حادث نشد و ثا نيا نشان داد که ايران کاملا صادقانه وارد گود مذاکرات شده و نپذيرفتن مذاکره با ايران به قول دکتر لاريجاني همان ديپلماسي کرها تلقي مي شد.مانورهاي زيرکانه دستگاه ديپلماسي  خارجي ايران به رهبري لاريجاني نيز اين هدايت هوشمندانه از سوي رهبري را کامل کرد تا ابتدا البرادعي و سپس چين و روسيه کاملا قانع شوند.

عدم حضور سه کشور روسيه، چين و آلمان در اجلاس قبلي 5 کشور دائم بعلاوه  آلمان نشان داد که رفته رقته پل ها بر روي آمريکا در حال خراب شدن است.

3-اگر چه دو سه سال پيش موضوع هسته اي براي ايران يک تهديد بود ولي هم اکنون قضيه هسته اي ايران براي آينده مسيحيان صهيونيست يا همان نئومحافظه کاران يک تهديد گرديد و تقريبا شکست آنها را در انتخابات آتي قطعي ساخته و حتي اگر قرار باشد کسي از جمهوري خواهان در رقابت هاي سال بعد موفق شود قطعا آن کسي خواهد بود که هيچ قرابتي با صهيونيست مسيحي هاي حاکم فعلي نداشته باشد.

اگر فرصتي شد حتما درباره مسيحي هاي صهيونيست حاکم بيشتر خواهيم نوشت. 

برخي کشورها در دنيا معروف به نظامهاي بي ثبات هستند براي مثال دو کشور يونان و پاکستان به کشورهاي کودتا معروفند. در همين کشور پاکستان در چند صد سالي که از استقلال آن مي گذرد پنج بار کودتا شده و نتايج آخرين نمونه آن هنوز قابل مشاهده است. در آخرين سالهاي قبل از کودتا وقتي نواز شريف نخست وزير بود بسياري شواهد وجود  داشت که باز ارتش قصد کودتا دارد. از همين رو بود که نخست وزيز ما قبل شريف يعني بي نظير بوتو کشور را ترک کرد و تا چند هفته قبل نيز در خارج از کشور باقي ماند.بي نظيربوتو کاملا با اين وضع آشنا بود و قبلا ديده بود که يک کودتا چطور پدر اورا که او هم نخست وزير بود از قدرت برکنار کرد.

در مقابل برخي کشورها هم معروف به ثبات سياسي هستند. براي مثال سوئيس در قاره اروپا وجود دارد که در سطح بين المللي کاملا مشخص و معروف است.البته اين کشور به همراه اتريش بيانيه اي صادر کرده اند که در حقوق بين الملل به بيانيه بيطرفي معروف است. علاوه بر اين برخي کشورها هم هستند که عموما به کشورهاي مبارز در برابر استعمار معروفند که از اين قرار به برخي کشورهاي آمريکاي لاتين و جنوبي مي توان اشاره کرد.افرادي همچون سيمون بوليوار ،چه گوارا در گذشته هاي نه چندان دور و فيدل کسترو و هوگو چاوز نيز از رهبران فعلي اين منطقه هستند که معروف به انقلابي گري و مبارزه در برابر استعمار هستند.

همه اينها به يکسو ليکن نبايد از نظر دور داشت که هم اکنون گرايش به افراطي گري در تمام جهان نيز افزايش يافته است. در کشورهاي دموکرات اين موضوع در انتخابات قابل مشاهده است و در کشوهاي غير دموکرات حرکت هاي مردمي آن را معين مي کند . براي مثال مي توان به پيروزي هاي جمهوري خواهان در دو انتخابات اخير رياست جمهوري ايالات متحده ، پيروزي چاوز و حتي پيروزي سارکوزي در فرانسه اشاره کرد.بايد منتظر ماند و ديد تندروي در جهان به کجا خواهد انجاميد؟!