در بین کشورهای عربی معمولا دو جبهه وجود داشته است. لیدر جریان اول که جریان مترقی است کشور مصر است و امثال اردن و سوریه و لبنان همواره در طول تاریخ معاصر به این کشور نزدیک بوده اند.

جریان دوم که جریان سنتی اعراب است نیز عموما توسط عربستان رهبری میشود. پس از تشکیل اتحادیه عرب که هدف آن برخورد ناسیونالیستی با موضوع اسرائیل بود و رهبری آن را قاهره بر عهده داشت متشکل نمودن اعراب در اختیار این کشور قرار گرفت و با دیدی کاملا ناسیونالیستی و اولویت دادن به بحث عربی سکان رهبری در اختیار این کشور قرار گرفت.

عربستان که موقعیت خود را در خطر میدید پیشنهاد تشکیل  سازمان کنفرانس اسلامی را داد. این حرکت بین المللی بر عکس اتحادیه عرب با دیدی عقیدتی به موضوع فلسطین می پرداخت و جریان عربی نزدیک به عربستان نیز در داخل این مجموعه در اکثریت قرار گرفتند.

البته پس از جریان صلح کمپ دیوید کشورهای عربی عموما مصر را کنار گذاشتند و حتی رهبری اتحادیه عرب نیز به عربستان رسید. در عین حال هم اکنون و با بازگشت مصر در دو دهه اخیر به میان کشورهای عربی همچنان جایگاه قاهره مستحکم گشته است.

این کشور همواره به عنوان یک بازیگر عمده منطقه مطرح بوده و هیچ کس نتوانسته است نقش قاهره را فراموش کند ایالات متحده نیز از همین رو خود وارد عرصه شد و با تامین امنیت کشورهای خلیج فارس نیازمندی این کشورها به قاهره را به حداقل رساند تا ریاض بتواند نقش آفرینی بهتری داشته باشد.

روابط ایران و مصر بر عکس دیگر کشورهای عربی اسلامی پس از طرح اسرائیل و مصر هنوز قطع شده باقی مانده است لیکن از چند سال  پیش و با همت شهردار وقت تهران و با تعویض نام خیابانی که موضوع مخاصمه لفظی بین ایران و مصر شده بود قدم محکومی برداشته شد و در مقابل نیز نام خیابانی در مصر که به نام پهلوی بود تغییر کرد هم اکنون همان شهردار در مقام ریاست جمهوری ایران نشسته است و انگیزه های زیادی بین این دو ملت برای تجدید روابط حسنه وجود دارد. از سوی دیگر با قدرت گرفتن اخوان المسلمین در مصر و علاقه وافر این گروه به روابط با ایران این موضوع به دغدغه جدی دستگاه های دیپلماسی دو کشور بدل شده است. افکار عمومی مصر کاملا به این روابط با دیده احترام می نگرد و در ایران نیز مردم ایران با دیدی بسیار محترمانه همراه با تحسین به تاریخ و تمدن این کشور اسلامی می نگرند. صدور اولین محموله گندم ایران به قاهره از قرار به ایجاد دیپلماسی گندم منجر شده و فشارهای افکار عمومی ملت ها بسیار بیشتر از علاقه دیپلمات ها به تجدید روابط منجر می گردد.